Μεταφορά του καρπού.
Μετά το ράβδισμα των δένδρων ακολουθούσε το λίχνισμα για τον διαχωρισμό των φύλλων απο τον καρπό στα "παπούρια" -ψηλά σημεία οπού φυσούσε συνήθως αέρας- και η μεταφορά των ελιών στα σπίτια.
Επειδή τα τσουβάλια ήταν λίγα οι ελιές "σωρευόταν" συνήθως στο πατητήρι ή όπου αλλού ήταν δυνατόν στο σπίτι και περίμεναν τους εργάτες της φάμπρικας τους αλετρουβάρηδες ή φαμπρικάρηδες για να τις παραλάβουν.
Οι αλετρουβάρηδες αφού μετρούσαν τον καρπό με το μουζούρι ένα ξύλινο κυλινδρικό δοχείο, τον τσουβάλιαζαν τον φόρτωναν στα ζώα και τον κουβαλούσαν στην φάμπρικα.
Το κάθε τσουβάλι έβαζε περίπου δυό μουζούρια και αποτελούσε ένα μιγόμι. Το κάθε φόρτωμα στο ζώο ήτανε δύο τσουβάλια και αποτελούσε ένα γομάρι.
Τα τσουβάλια με τις ελιές μεταφέρονταν ένα-ένα απο την σκάλα, στο ονταλίδικο μέρος της φάμπρικας όπου και τα αδειάζανε στη κοφινίδα. Απο την κοφινίδα ο καρπός έπεφτε μέσω ειδικών διόδων στην στρώση. Οι δίοδοι αυτοί ήταν φτιαγμένοι απο τσίγκο και ήτανε προσαρμοσμένοι στον κεντρικό άξονα, το αξόνι. Στο πάνω μέρος των διόδων, στην κορυφή δηλαδή του άξονα, υπήρχε ένα κυλινδρικό πλατύ στεφάνι που υποδεχότανε αρχικά τις ελιές και στην συνέχεια έπεφταν απο τις διόδους στην στρώση.
